Na początek założyliśmy, że przestrzeń publiczna nie jest przywiązana do konkretnego miejsca w mieście, ale konkretne miejsce może, dzięki społecznym praktykom, stawać się przestrzenią publiczną, to znaczy miejscem, które spełnia określone funkcje. Te funkcje to: budowanie poziomych sieci wsparcia i poczucia wspólnoty, wyrażanie podmiotowości jednostki, kreowanie społecznego statusu uczestników (przestrzeń publiczna to miejsce, w którym „wypada być”), umożliwianie spotkania: z innymi, z przeszłością miasta, z kulturą, z sacrum.

W poszukiwaniu odpowiedzi na pytania o stawanie się przestrzeni publicznej, od marca do czerwca 2010 badaliśmy co dzieje się na szczecińskich Jasnych Błoniach. Wśród zastosowanych metod badawczych znalazły się przede wszystkim obserwacja systematyczna (z dokumentacją foto i video) oraz analiza treści.

Opisaliśmy przestrzeń publiczną jako narzędzie kreowanie statusu, budowania „sceny czasu dla siebie”, przyglądaliśmy się jak wygląda w tej przestrzeni doświadczenie sacrum, budowanie wspólnoty, jak wyrażane są uczucia. Interesowały nas także sprawy związane z nowymi mediami i drugim życiem przestrzeni publicznej w świecie wirtualnym.

Współautorami projektu byli słuchacze seminarium dyplomowego, z II roku Socjologii USz.

Wyniki naszej diagnozy można obejrzeć na stronie Autoportretu

Advertisements